การจัดการชุมชนเพื่อลดปริมาณขยะจากครัวเรือน ตำบลกล้วยแพะ และตำบลพิชัย อำเภอเมือง จังหวัดลำปาง

Community Management for Household waste Reduce in KluaiPhae and PiChai Sub-District, Muang District, Lampang Province

  • ณัฏฐ์ดนัย ประเทืองบริบูรณ์
  • แสงอรุณ เจริญจันทร์แดง
  • ศิรัญญา ลาดไชย
  • ทิวาดา สังวรณ์
Keywords: การจัดการชุมชน, การลดปริมาณขยะจากครัวเรือน, โครงการจัดการขยะชุมชน

Abstract

การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ ศึกษาการดำเนินนโยบายแก้ไขปัญหาขยะมูลฝอยและสังเคราะห์ข้อมูลจากการจัดทำโครงการของภาครัฐในด้านการจัดการขยะมูลฝอยชุมชนพื้นที่ตำบลกล้วยแพะ และตำบลพิชัย อำเภอเมือง จังหวัดลำปาง เพื่อนำเสนอองค์ความรู้ที่ก่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลงไปขยายผลการดำเนินงานในพื้นที่อื่น ด้วยการวิจัยเชิงปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วม ผลการวิจัยมีข้อค้นพบปัจจัยสำคัญที่สร้างความเปลี่ยนแปลงในชุมชน  คือ ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์และส่งผลต่อประสิทธิภาพในการดำเนินโครงการโดยตรง คือ 1) ผู้นำ 2) สมาชิกชุมชน 3) ภาครัฐและเครือข่าย และ 4) การจัดการของชุมชน ขณะที่ ผู้สูงอายุเป็นกลุ่มผู้มีส่วนร่วมและสนใจในการคัดแยกขยะเพิ่มมากขึ้น ดังนั้น ทุกภาคส่วนต้องสร้างความร่วมมือในการกำหนดหลักเกณฑ์ มาตรการ ข้อกำหนด หรือข้อปฏิบัติต่างๆ เพื่อการบังคับใช้ในกรณีที่จำเป็น องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นต้องให้การส่งเสริม สนับสนุนทรัพยากรที่จำเป็น โดยเฉพาะงบประมาณที่ควรจัดทำเป็นแผนระยะยาว เพื่อให้เกิดความต่อเนื่องในการดำเนินโครงการ

Abstract

          This participatory action research aims to Study the policy implementation on waste problems solution and synthesize data from the government project formulation for in the area of Kluai Phae and Pi Chai Sub-District, Muang District, Lampang Province, for present the knowledge that cause to change in other areas. The research findings were to important factors that cause to change in the community has related factors directly affecting the efficiency of the project implementation: 1) leaders, 2) community members 3) government sectors and networks and 4) community management. While a group of elderly are

 

the   participant and interested in waste separation increasingly. Therefore, all sectors must establish collaborative in determining rules, regularity, agreement or practices for enforcement if necessary. The local government organization must support the necessary resources especially the budgets that should be formulated for the long-term plan to continuity of the project implementation.

References

กชกร เดชะคำภู และ ทิพาภรณ์ หอมดี. (2560). กลไกการมีส่วนร่วมของชุมชนในการจัดการพื้นที่สาธารณะ
“หาดแน่” เกาะกลางแม่น้ำโขง. วารสารวิจัยเพื่อการพัฒนาเชิงพื้นที่, 9(5), 347-360.
กมลินทร์ พินิจภูวดล และคณะ. (2559). การพัฒนาอย่างยั่งยืน (Sustainable Development). รายงาน
การศึกษาวิจัยฉบับสมบูรณ์ (Final Report) Quick Research ประเด็นเร่งด่วนของประชาคมอาเซียน. กรุงเทพฯ: สถาบันระหว่างประเทศเพื่อการค้าและการพัฒนา (องค์การมหาชน). 120.
กรมควบคุมมลพิษ. (2561). รายงานสถานการณ์มลพิษของประเทศไทย ประจำปี 2560. กรุงเทพฯ:
วงศ์สว่างพับลิชชิ่ง แอนด์ พริ้นติ้ง. 67.
กรมควบคุมมลพิษ. (2562). รายงานสรุปสถานการณ์มลพิษของประเทศไทย ประจำปี 2561. กรุงเทพฯ:
ส.มงคลการพิมพ์. 64.
กรมส่งเสริมการปกครองท้องถิ่น และ กรมควบคุมมลพิษ. (2559). แผนปฏิบัติการ “ประเทศไทยไร้ขยะ”
ตามแนวทาง “ประชารัฐ” ระยะ 1 ปี (พ.ศ. 2559 - 2560) ภายใต้แผนแม่บทการบริหารจัดการขยะมูลฝอยของประเทศ พ.ศ. 2559 – 2564. กรุงเทพฯ: กรมควบคุมมลพิษ. 55.
กรมส่งเสริมการปกครองท้องถิ่น. (2561). แผนปฏิบัติการจัดการขยะมูลฝอยชุมชน “จังหวัดสะอาด” ตาม
แนวทางประชารัฐ ประจำปี พ.ศ. 2561. กรุงเทพฯ: กระทรวงมหาดไทย. 40.
ฉัตรทิพย์ ชัยฉกรรจ์. (2560). การจัดการปกครองแบบประสานความร่วมมือ (collaborative governance) :
แนวคิด วรรณกรรมคัดสรร และคำสำคัญ. Veridian E-Journal, Silpakorn University ฉบับ
ภาษาไทย สาขามนุษยศาสตร์ สังคมศาสตร์ และศิลปะ, 10(3), 286-298.
นิลุบล นาสมศรี. (2560). ปัจจัยการมีส่วนร่วมของประชาชนที่มีผลต่อความสำเร็จการจัดการขยะมูลฝอย
เทศบาลเมืองกาฬสินธุ์ อำเภอเมือง จังหวัดกาฬสินธุ์. รายงานสืบเนื่องจากการประชุมวิชาการเสนอผลงานวิจัยระดับบัณฑิตศึกษาครั้งที่ 2 ณ มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม, (1), 361 – 1,372.
ปิยชาติ ศิลปะสุวรรณ. (2557). ขยะมูลฝอยชุมชน ปัญหาใหญ่ที่ประเทศกำลังเผชิญ. กรุงเทพฯ: สำนัก
วิชาการ สำนักงานเลขาธิการวุฒิสภา. 21 น.
มะลิวัลย์ ฝันมะติ. (2557). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการมีส่วนร่วมของประชาชนในการจัดการขยะมูลฝอยใน
เขตพื้นที่เทศบาลตำบลบ้านสา อำเภอแจ้ห่ม จังหวัดลำปาง. การค้นคว้าแบบอิสระ (รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยเชียงใหม่). เชียงใหม่. 80.
ยุวเรศ หลุดพา. (2560). ความสำเร็จของนโยบายสาธารณะสู่ความเข้มแข็งของชุมชนท้องถิ่นไทย.
วารสารวิชาการแพรวากาฬสินธุ์ มหาวิทยาลัยกาฬสินธุ์. 4(1), 136-153.
วรเดช จันทรศร. (2551). ทฤษฎีการนำนโยบายสาธารณะไปปฏิบัติ. ครั้งที่ 3. กรุงเทพฯ: สมาคมนักวิจัย
มหาวิทยาลัยไทย (TURA), 497.
วชิรวิชญ์ วรชิษณพุงศ์. (2560). รูปแบบการจัดการขยะชุมชนในเทศบาลตำบลดงมะดะ อำเภอแม่ลาว
จังหวัดเชียงราย. รายงานสืบเนื่องจากการประชุมวิชาการระดับชาติ "นเรศวรวิจัย" ครั้งที่ 13 ณ อาคารเอกาทศรถ มหาวิทยาลัยนเรศวร, พิษณุโลก. 1,262–1,271.
วรางคณา ศรนิล. (2555). มาตรการทางนโยบายเพื่อลดการใช้ถุงพลาสติก: ประสบการณ์ของต่างประเทศ
กับการประยุกต์ใช้ในประเทศไทย. วารสารการจัดการสิ่งแวดล้อม สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหาร
ศาสตร์ม, 8(1), 95-108.
วิสาขา ภู่จินดา และ ยลดา พงค์สุภา. (2561). รูปแบบการจัดการสิ่งแวดล้อมโดยผู้สูงอายุในชุมชนชนบท.
วารสารสาธารณสุขมหาวิทยาลัยบูรพา,13(1), 81-87.
ศุภเจตน์ จันทร์สาส์น. (2556). ทุนมนุษย์และการพัฒนาอย่างยั่งยืนของประเทศไทย. วารสารศรีปทุม
ปริทัศน์ ฉบับมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 13(2), 72-82.
ศูนย์วิจัยและฝึกอบรมด้านสิ่งแวดล้อม. (2561). การศึกษาระดับพฤติกรรมด้านการจัดการขยะของคนไทย.
Published
2019-06-26