วารสารฉบับนี้เป็นวารสารปีที่ 4 ฉบับที่ 1 ของคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุตรดิตถ์ โดยได้จัดทำวารสารเพื่อใช้ เป็นแหล่งเผยแพร่ผลงานวิชาการให้กับบุคลากร วารสารฉบับนี้มีบทความวิจัยและบทความวิชาการที่น่าสนใจ หลายเรื่องที่เป็นองค์ความรู้ใช้ในการพัฒนาความเป็นมนุษย์เพื่อการดำรงชีวิตในสังคมให้มีความสุข  วารสารฉบับนี้เป็นวารสารที่มีบทความวิชาการที่หลากหลายในองค์ความรู้ ดังเช่น บทความวิชาการ เรื่องดนตรีบำบัด ซึ่งเป็นการนำเอาเสียงดนตรีซึ่งประกอบด้วยองค์ประกอบต่างๆ ทางดนตรี มาประยุกต์ใช้ อย่างเป็นกระบวนการ เพื่อให้ทุเลาลงจากการอาการเจ็บปวดที่เป็นอยู่และนำสู่การฟื้นฟูสภาพจิตใจและ ร่างกายให้ดำเนินชีวิตได้อย่างสงบสุข ดนตรีบำบัดมีความสำคัญต่อทั้งร่างกายและจิตใจของมนุษย์ นอกจากนี้ บทความเรื่อง นโยบายของรัฐด้านการสร้างผู้ประกอบการใหม่เชิงสร้างสรรค์และนวัตกรรม ก็น่าสนใจเป็น อย่างยิ่ง ถ้าหากรัฐสามารถแก้ไขปัญหาด้านเศรษฐกิจของประเทศได้ ก็จะส่งผลต่อความอยู่ดีกินดีของ ประชาชนในประเทศ นโยบายดังกล่าวมีความเชื่อมโยงกับทุกภาคส่วน โดยภาครัฐใช้แนวทางระบบการขยาย ความร่วมมือกับภาคเอกชน ดังนั้นผลสัมฤทธิ์ความสำคัญในความแตกต่างในด้านช่วงวัยของประชากรจึงสำคัญ ด้วยบทความนี้จึงสะท้อนถึงแนวทางความคิดสู่การพัฒนาสังคมในศตวรรษที่ 21 ในปัจจุบันด้วย สอดคล้องกับ บทความเรื่อง การเตรียมความพร้อมในการเข้าสู่ประชาคมอาเซียนของประชาชนในเขตเทศบาลตำบลป่าตัน นาครัวเพื่อรองรับนโยบายการเข้าสู่ประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน ซึ่งเป็นการพัฒนาบริบทท้องถิ่นให้เป็นสากล นอกจากนี้มีบทความวิชาการที่น่าสนใจ เกี่ยวกับการศึกษาในศตวรรษที่ 21 เรื่อง ห้องเรียนกลับ ทาง ในอุดมศึกษา สำหรับการศึกษาในศตวรรษที่ 21: อีกทางเลือกที่ควรลอง (Flipped Classroom in undergraduate for study in the 21st Century: New to try) เป็นการศึกษาเพื่อเตรียมคนออกไป ท างานที่ใช้ความรู้ (knowledge worker) และเป็นบุคคลพร้อมเรียนรู้ (learning person) ไม่ว่าจะประกอบ สัมมาชีพใด ซึ่งมนุษย์ในศตวรรษที่ 21 ต้องเป็นบุคคลพร้อมเรียนรู้ และเป็นคนทำงานที่ใช้ความรู้อย่าง ลึกซึ้ง ในด้านการสืบสาน ถ่ายทอด ภูมิปัญญา ศิลปวัฒนธรรมท้องถิ่น บทความเรื่อง ภูมิปัญญาท้องถิ่นใน การจัดการทรัพยากรธรรมชาติตามแนวคิดการพัฒนาแบบ “บวร” : กรณีศึกษาชุมชนบ้านแม่จ้อง ต.ตลาดใหญ่ อ.ดอยสะเก็ด จ.เชียงใหม่ ก็เป็นแนวคิดการพัฒนาท้องถิ่นแบบ “บวร" ซึ่งเป็นกลไกของกระบวนการถ่ายทอด และขัดเกลาพฤติกรรมของชุมชนโดยหลักดังกล่าว เป็นการเชื่อมความสัมพันธ์ทางบทบาทหน้าที่ระหว่าง 3 สถาบันหลักทางสังคมเข้าด้วยกัน ได้แก่ บ้าน วัด โรงเรียนอันเป็นหน่วยหลักที่มีประสิทธิภาพต่อการใช้ ประโยชน์ในเชิงการบริหารจัดการทรัพยากรธรรมชาติในอีกทางหนึ่ง

Published: 2017-06-30

รายละเอียดประจำฉบับ

Academic Articles

คำแนะนำสำหรับผู้ส่งบทความ